Alicja
Zemanek
Poetka, biolog, historyk nauk
przyrodniczych. Członkini ZLP i Klubu Artystyczno-Literackiego Teatru
Stygmator.
Ukończyła biologię na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu
Jagiellońskiego. Stopień doktora uzyskała w 1977 r., doktora
habilitowanego w 1990 r., tytuł naukowy profesora - w 2000 r. W swoim
dorobku naukowym posiada ponad 260 publikacji dotyczących
interdyscyplinarnych zagadnień historii botaniki i innych nauk
przyrodniczych oraz relacji przyroda – nauka - kultura.
Kieruje Muzeum Ogrodu Botanicznego i Pracownią Historii Botaniki im. J.
Dyakowskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Jej twórczość poetycka jest refleksją nad przyrodą,
cywilizacją i człowiekiem. Debiutowała w 1987 r. w
„Poezji”, publikowała wiersze m. in. w
„Dekadzie Literackiej”, „Echu
Krakowa”, „Krakowie”,
„Lekturze”, „Nieznanym
Świecie”, „Ogrodzie”,
„Poezji”, „Piśmie
Literacko-Artystycznym”, „Studencie”,
„Życiu Literackim”. Utwory Alicji Zemanek
prezentowane były m.in. w czasie inscenizacji Teatru Stygmator w
programach z cyklu „Poezja i muzyka w Ogrodzie”,
„Czas w poezji”, podczas „Krakowskiej
Nocy Poetów”, a także w TV Kraków i
radiu Alfa.
Autorka tomików wierszy:
Dzień w którym zniknęłam (1990),
Wakacje w Krakowie (1991),
Podobni do zagajnika olch (1993),
Modlitwa do tęczy (1996),
Ścieżki Ogrodu Botanicznego (2000),
Medytacje o zmierzchu (2001)
Ogród szczęśliwy (wybór wierszy) (2009)
Krajobraz z myślącą trawą (wybór wierszy) (2009)
CHWILA PRAWDY
Chwila prawdy na brzegu
zachód bezgraniczny
dzień zamknięty na promień
przejmujący gong upływającej ciszy
dokąd płyniemy zatrzaśnięci w chwili
drżący na wodzie wśród promieni czasu
na horyzoncie lampa może to złudzenie
w miejscu gdzie kwitło miasto
przed tysiącem lat blask latarni
rozdaje jałmużnę nadziei
na skalnym brzegu ciemność
tylko jakieś słowa wiecznej miłości
rozlane na wodzie błyszczą
jak złoty szlafrok zrzucony
przez kapryśne słońce
GŁOSY W CIEMNOŚCI
Elżbiecie Nowotarskiej
na pamiątkę rozmowy
Głosy w ciemności
głosy wędrujące
między wierszami nocnego czuwania
z prędkością światła
przybywają znikąd
spoza zasłony nie do uchylenia
godne przyjaźni żarliwe mądrością
która wybrzmiała ale ciągle śpiewa
poprzez wymiary słyszę ciesz się każdą chwilą
bo nic większego ponad zwykłe trwanie
ściany pokoju odpływają w ciszy
siedzę przy stole zawieszona w chmurach
wokoło pędzą
krzesła nieznajomych mężczyzn i kobiet
zapatrzonych w noc
Zegarmistrz
Zegarmistrz
nakręca srebrne kółka
miasto rozpędza się o świcie
ruszają tramwaje ulica
tyka krokami przechodniów
zegarmistrz w czarnym ubraniu
kto sprawdza wywrotowe myśli
wsączane w mózgi zegarów
godziny szaleństwa sprzedawane
w złotych kopertach niepotrzebne miłości
drapieżne minuty śmiertelną epidemię
rozsiewaną bakteriami sekund
Serce to samotny dom
Serce to samotny dom na
rozstajach
podejdź bliżej w oknie pali się lampka
starzy rodzice wypatrują gwiazdy
garstka siana pod śnieżnymi polami obrusa
przy stole tyle ludzi roześmiane dzieci
młodzi chłopcy mężczyźni każdy z nich jest tobą
tej nocy zasiadacie wszyscy do wspólnej wieczerzy
na przeciw siebie siedzisz starszy o piętnaście lat
przebacz sobie chociaż dawno marzenia wyśmiałeś
uśmiechnij się do siebie choć pragnąłeś śmierci
serce to samotny dom na rozstajach
zapal światło nad drzwiami
niech rozświetla noc
16 I 2009 – Sródmiejski Ośrodek Kultury, Kraków, ul.
Mikołajska 2,
„Listy do...” – program „Teatru Stygmator” m.in. na podstawie
wierszy Alicji Zemanek (reż. Violetta Zygmunt).
13 VI 2009 - Ogród Botaniczny UJ, spotkanie autorskie,
promocja książki "Krajobraz z myślącą trawą"
20 XI 2009 - Śródmiejski Ośrodek Kultury, Kraków, ul. Mikołajska 2,
promocja książki "Krajobraz z myślącą trawą" (program
poetycko-muzyczny teatru "Stygmator")
24 IX 2010 - Dom Kultury "Podgórze" - gość Eryka Ostrowskiego w programie "Dlaczego klasycy"