Krakowianinem jestem od zawsze. Urodziłem się na tyle wcześnie by zdążyć na jagiellońskie wykłady Niesamowitych: Klemensiewicza, Pigonia, Wyki.
Ten czas mnie przypisał do wspomnień adamawłodkowego Koła Młodych ZLP,  kiedy to ze znamienitszymi od siebie, a bywało, że i z gorszymi biesiadowało się, nie tylko poetycko po krakowskich knajpkach, których dziś po prostu już nie ma.
Debiutowałem w 1961 r. na łamach „Tygodnika Powszechnego”; drukowałem w literackich czasopismach, w almanachach. Opublikowałem tomiki swych wierszy: „Najprostsze”, „Mały poemat”, „Powrót liryka”, „Panny nierządne”. /Wszystkie wiersze na www.wierzchowski.artysta.pl/ Tomiki zilustrowałem grafiką i rysunkami Janusza Marji Brzeskiego – nad którego monografią barwnych lat życia i niezwyczajnej twórczości pracuję nadal.
W ostatnich latach  zajmuję się w głównej mierze plastyką.
Tworzę fotobity – obrazy zmalowane na pograniczu obiektywu i komputera. Prowadzą one w fantasmagoryczne światy, skąd nie bardzo ma się ochotę powracać. Wiele wystawiam – w Polsce, na Słowacji, w Czechach.
Przyjaciele twierdzą, że najbardziej kocham słońce, choć ono już coraz to szybciej zachodzi...