Anna Pituch - Noworolska

Urodziłam się Krakowie i tu ukończyłam wszystkie stopnie edukacji szkolnej a potem studia wyższe w ówczesnej Akademii Medycznej. Jestem pediatrą, immunologiem. Pracuję i mieszkam nadal w Krakowie, który uważam za najpiękniejsze miasto Europy z jego atmosferą, zabytkami, starymi. Krętymi ulicami. Spacer Kanoniczą, wędrówki po Kazimierzu, chwila zadumy w kościele Augustianów, katedrze wawelskiej (zwłaszcza wtedy, gdy cisza, światła świec tworzą niepowtarzalny nastrój), pomaga odzyskać spokój i równowagę, dodaje sił.
Pisałam już od czasów szkoły średniej, ale nie były to czasy na debiuty poetyckie. Poza poezją pisałam artykuły programowe i tematyczne reportaże jako dziennikarz studencki. Stan wojenny spowodował długą przerwę w pisaniu do którego wróciłam po 1990 roku. Gdy narosła ilość zeszytów zapełnionych drobnym pismem postanowiłam je wydać. Powstał tomik:

„Bukiety czasu”     (2006) 
„Gotyk”                (2008)
„Jesienny księżyc” (2009).

Z racji wieku, zawodu piszę dużo o zjawiskach przyrody (często jako odreagowanie ciężkich dni, trudnych sytuacji zawodowych) i o przemijaniu. Patrząc na małych pacjentów walczących z ciężkimi chorobami, przegrywających swoje życie, mam niemal namacalne uczucie kruchości naszego bytu na tej planecie, ulotności naszych problemów, przypadkowości naszego losu. Próbuje to uchwycić w słowa.Zainteresowanie wiekami średnimi ich obyczajowością i sztuką doprowadziło do napisania „Gotyku”, a podróże do Włoch, najczęściej Toskanii zostały częściowo opisane w „Jesiennym księżycu” (część: „Włoskie sny”).

Głowa chłopca

Czy odszedłeś czy w ogóle byłeś
Czy może wyśniłam to w nocy
Jak efeba głowę śliczną
W cień kotary uchwyconą
Jeszcze życia niepełną
A już nieśmiertelną…


Wczoraj

Wczoraj ukradzione
z zimowego spichrza
zamkniętego na klucz…
Zdejmij maskę,
potem rękawiczki,
ogrzej drzwi i okna
i weź glejt na jutrzejszy dzień…

Styczeń 1975