Delete. Enter

Kasując zdjęcie wyrzucam z serca
także tamtą nieostrą chwilę.
Pamiętam, snułem się parkiem
pełnym zimy i drżeń...

Delete. Enter. Uwolniony od żalu
za czymś, co prawie się nie wydarzyło
jak Poncjusz umywam ręce
od pustego już ekranu
z niewinnym paskiem ikon.

* * *
Czy to możliwe, by na jednej kartce
zawrzeć życie?

Pewnie nie puszczam jaskółkę
między dachy miasta.

* * * 
W tym okresie
miał jeszcze ruchliwe gałki oczne

Patrząc w sufit
rozpamiętuje życie
jakie było?

Z pewnością długie:
wymyka się pamięci,
rozplatają się sceny
i zakończenia

lecz i przeszywająco piękne:
nie starczy mgły
niemego krzyku,
ani drgnień oczu
uwięzionych w suficie,
by oddać należną wdzięczność,
przemóc niemożliwe...

Patrzy więc biało
i choć po nieruchomej twarzy
spływają łzy, śmiesznie, do zewnątrz,
osobno plamiąc poduszkę
wydaje się cholernie szczęśliwy.

Upadł nauczyciel

Tylko pókiś poczwarką
otaczam cię
kokonem...

...aż lato.
Z błogosławieństwem słońca
rwą się nici,

w łagodnym przestworzu
rozwijasz skrzydła,
lecisz...

Góry: tam nie patrz

- szepce przekornie
a poleciało oko

i odległość zmogła mnie
niezmożona.

Tęskność
nieprzetęskniona.

Echo - pieskim
leżące na sercu.

Ostrogrzbiet
obolały.