Joanna Babiarz

 Urodziła się w Nowym Sączu, gdzie mieszka i pracuje do dziś. Pracowała w Wojewódzkim Ośrodku Kultury, Dzienniku Polskim, w Wojewódzkim Biurze Planowania Przestrzennego w Nowym Sączu; obecnie pracuje w prywatnym Biurze Urbanistycznym.
Przez szereg lat uczestniczyła w Konfrontacjach Poetyckich w Częstochowie, Sejmiku Młodych twórców w Rytrze oraz Poczcie Poetyckiej w Warszawie i innych. Była laureatką wielu ogólnopolskich konkursów poetyckich m.in. im. Haliny Poświatowskiej, O Poetyckie Wrzeciono, Skrzydło Pegaza czy Turniej Jednego Wiersza. W latach 1989-1981 była najmłodszym członkiem grupy poetyckiej „Sącz”, potem Klubu Literackiego „Sądecczyzna”. Jest członkiem Związku Literatów Polskich przy oddziale Krakowskim.

Publikacje książkowe:

„Kobieta podobna do zwierzęcia” – 1984 r. Sądecka Oficyna Wydawnicza
„Miłość bezdrożna” – 1991 r. Wydawnictwo Miniatura - Kraków
„Nie stało się nic” 1998 r. Wydawnictwo Miniatura -Kraków
„Piąta pora roku” – 2000 r. Nowy Sącz Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”
„Tak być bez końca” 2004r. Wydawnictwo Miniatura –Kraków
„W cieniu skrzydeł” – 2005r. Wydawnictwo Krytyki Artystycznej –Kraków
„Już” – 2008r. Kraków -„Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”
Oraz publikacje zbiorowe w almanachach poetyckich.

NIE STAŁO SIĘ NIC

powróciliśmy do swoich gniazd
po przeciwnych stronach
góry minionych lat

pociąg mojej tęsknoty
wykoleił się gdzieś
wśród niepokojów i ulotnych westchnień

dziś
kiedy patrzę na ciebie
przez rozbite okulary wspomnień
coraz słabiej cię widzę

myślałam
trwać będziemy wiecznie
wszystko przeminie
a my jak dwa drzewa

myślałeś
będziemy się nawzajem potrzebować

lecz nadszedł dzień
kiedy nasze pociągi
w dwie różne strony odjechały
na zawsze

i nie stało się nic

żadne z nas
nie runęło w przepaść rozpaczy

gwiazdy pozostały na swoim miejscu

teraz
pod napiętym żaglem księżyca
czekam na pełnię


LIŚCIE

im bardziej
wchodzimy w jesień
tym bardziej
krwawią liście
naszej młodości

W LESIE

zatopić się w ciszy
mchem obrosnąć
zakwitnąć wrzosem
i po leśnej ścieżce
snuć się powoli
mgłą poranną

zatrzymać burzę
wiatru naczerpać do kieszeni
deszczem spłynąć po liściu

zapytać zająca o strach
spojrzeć w sarnie oczy
z ptakiem podzielić się
ziarnem słonecznika

i pozostać na zawsze
w tej ciszy
w mchu
i we wrzosie

MODLITWA

pochylona na granicy snu
modlę się o jutro
o garść siana pachnącego łąką
i o jaskółczy niepokój wieczornego nieba

modlę się o mysz kościelną
i o popiół szary
o sarnę znękaną gonitwą drapieżną
o suchą gałąź na której gniazdo niczyje

modlę się o psa zbłąkanego
o rękę żebraczą
i o poranną kawę rozlaną na stole

modlę się o twój oddech
o dojrzałość myśli
i o pierwsze kochanie do grobowej deski

W OKNIE

najpierw
opuści cię młodość
nie dbając o wierność

potem dzieci
tańcząc w słońcu
znikną jak majowy deszcz

opuszczą cię siły
nawet kamień
będzie za ciężki

zostaniesz sama
i wtedy
stojąc w oknie
będziesz czekać
na swojego anioła

POECI

siedzą poeci przy piwie
jeden ważniejszy od drugiego
zachwalają swoje wiersze
jak baby jaja na targu
żonglują słowami
ważą dokładnie
przesypują z ucha do ucha
z ust do ust

kiedy już wszystko
zostało powiedziane
na stole tylko
plamy po piwie